Een sportstadion als decor, een groep drieste kruisvaarders, een man met een machinegeweer op de scène: de eerste akte van het liefdesverhaal Armida dat Mariame Clément regisseerde voor de Vlaamse Opera speelt, is schrikwekkend actueel. ‘De grofheid en de wreedheden van de kruistochten zijn dezelfde als die van vandaag, en dat maakt me bang’, aldus de Parijse.

In het rijtje van mensen die in 2014 te horen kregen dat koning Filip hen tot de adelstand zou verheffen, raakte de naam van Jan Raes een beetje ondergesneeuwd in het rumoer rond de omstreden zakenman George Forrest, die grootofficier in de kroonorde wordt. Ook bekendere namen als vrouwenrechtenactiviste Jennie Vanlerberghe, kinderpsychiater Peter Adriaenssens en geneticus Jean-Jacques Cassiman haalden de kranten. Maar de directeur van het Koninklijk Concertgebouworkest in Amsterdam?

Toen de Antwerpse topfotograaf Marc Lagrange in 2011 zijn 20-jarig jubileum vierde met een monografie en een expo, ging ik hem interviewen. Zoals elke estheet beschouwde Lagrange het vrouwelijke lichaam als een kunstwerk. Maar omdat dit even abstract als wollig klinkt en net zo goed uit de mond van een pornokoning als een kubist zou kunnen komen, legde ik hem een aantal citaten en gezegdes over vrouwen en vrouwelijk naakt voor.
Een week voor dit gesprek overleed haar vader. Twee handen op een buik waren ze, maar ondanks haar verdriet wilde Pascale Naessens onze afspraak niet annuleren. Liever pikt ze de draad zo snel mogelijk weer op. ‘Mijn vader zou de eerste zijn om te zeggen dat het leven verder gaat’, zegt ze. ‘Hij komt ook uit een familie van zelfstandigen. Hij werkte hard, was er zelf niet bij toen zijn vader overleed. Het is pijnlijk, maar verder gaan is het beste wat ik kan doen.’