Hij is de man van het barokke bloot, maar ook van de nostalgische tranen. Voor beide uitersten werd hij geroemd en gelauwerd over de hele wereld. Maar eind deze maand krijgt de Nederlandse fotograaf Erwin Olaf ook in eigen land eindelijk de verkenning die hij verdient. Met de de Johannes Vermeerprijs, de Nederlandse staatsprijs voor de Kunsten, viert de kunstwereld zijn uitdagende oeuvre. Een gesprek over agressieve schokfotografie en intimistisch gefluister, de onschatbare waarde van fantasie, emoties en de eindigheid van het leven.

Gegronde redenen om in een supermarkt dwars op de grond te gaan liggen:

1.

J. is ernstig ziek. Ik zoek naar mooie woorden, maar ik vind ze niet. Beterschap, mail ik hem. Ik tik het hartsgrondig. Maar Helvetica blijft Helvetica, al plak ik er nog zoveel emoji’s achter.
Onvermogen is een woord dat ik wèl vaak tegenkom. Ik spel het met weerzin en met opgetrokken neus.
Ik wil schrijven dat het leven onkneedbaar is, de automatische spelcorrector maakt er onkenbaar van. Is het leven onkenbaar? Ik lig in bed en adem het donker in. Die ruikt naar bedwelmend rotte hyacinten.

In 2012 plukte schrijver Erwin Mortier de postuum verschenen roman Between the Acts van Virginia Woolf vantussen de plooien van de geschiedenis om het te vertalen naar het Nederlands – iets wat tot dan nooit gebeurd was. De schrijfster blijkt een grote invloed te hebben gehad op Mortier. “Dat de Bloomsburygroep nadacht over genderkwesties en de problematiek van homoseksualiteit, was voor ons, jonge snaken, een referentiepunt om uit te zoeken hoe we konden liefhebben buiten de platgetreden paden.”